برق نگاهی که داری، رخشان کند کهکشان را

با چشمکی ساغرانه، بر بام هستی گذر کن

تفسیر کن با نگاهی، میخانه ی بی نشان را

تا آنکه زنجیر مهرت، پای نیازم ببندد

دامی بکن دانه ات را، تابی بده گیسوان را

خورشید و ماه و ستاره، تا آنکه دورت بگردند

دوری بزن کهکشان را، سیری بکن آسمان را

هر سو که پا می گذاریم، دل دست تو می سپاریم

کاری به کارش نداریم، دوران نا مهربان را

دل هست و دلدار  صائم، عشق است و خورشید قائم

زلفش کمندی که دائم، بر دل سپارد کمان را

۲۶/۵/۸۷ کاشان